Week 10
En dan is het eindelijk zover. Dinsdagmiddag rond 15:00 uur is de speeltuin af. Ons prachtige project, waar we van begin tot einde met volle overtuiging aan gewerkt hebben, onze bijdrage aan het Afrikaanse kindergeluk. Met het zweet nog parelend op het voorhoofd kijken we om ons heen en voelen ons vies, moe en bezweet maar oh zo trots!

De speeltuin is niet alleen mooi, maar ook veilig, robuust en met zorg en oog voor detail afgewerkt. Geen scherpe randjes, vergeten spijkers of gemene hoekjes. Met grote ogen staat een aantal kinderen toe te kijken en als we roepen 'morgen mogen jullie spelen!' breekt de groep los in een onophoudelijk giebelen, kwebbelen en wijzen. De ranja staat koud, de chips liggen klaar. Wat ons betreft kan het feest beginnen.

Tien weken lang hebben we met 17 mensen fulltime gewerkt aan dit project. We hebben 186 palen in de grond geslagen, meer dan twintig liter verf, 420 bouten en moeren, ruim 60 meter touw en vele kilo's cement, stenen en zand gebruikt. We hebben duizenden kwachas uitgegeven maar het resultaat is vele malen waardevoller. Lachende kinderen, glunderende ogen en zoete dromen. En dat mag in Afrika een onwaarschijnlijkheid heten.

Het verhaal van de opening is te vinden in onze nieuwste weblog, wij gaan langzaam maar zeker onze spullen pakken en richting Zambia... op naar het volgende avontuur!

Week 9
Een prima week vol vooruitgang en complimenten. De werkers keren terug naar hun kinderjaren, wat hilarische duikelingen aan de rekstokken oplevert en spastische bewegingen om de schommels in beweging te krijgen. Want tja, al die toestellen moeten natuurlijk wél even uitgeprobeerd worden! De stalen buizen vormen inmiddels een trapje en worden voor de tweede keer in de verf gezet. Tegen roestvorming en omdat een groene kleur minder warmte opneemt. Het is al tegen het einde van de middag als we klaar zijn met verven en we houden het voor gezien die dag. 's Morgens worden we verrast door de afdrukken van kleine kinderhandjes in de - dan inmiddels droge - verf.

En dat is niet de enige hint die we krijgen over het ongeduld van de kinderen. Want als het donker is gevallen horen we zachtjes het scharnier van de wip piepen en zien we twee vrolijke jochies op en neer bewegen. De flitser van het fototoestel jaagt ze echter de stuipen op het lijf en de wip wordt de dagen daarna met rust gelaten.

De stemming over de beitel heeft een tweeledige uitslag. Een van de verdachten lijkt ons geheel onwaarschijnlijk, de andere zou kunnen. Maar hard maken kunnen we 't niet. Dus we vragen de groep om de beitel anoniem terug te plaatsen, zo niet dan zal de prijs van een nieuwe van hun bonus worden afgehaald. Het stuk gereedschap komt echter niet boven water. Jammer.

Week 8
En dan plotseling komt de vaart erin. De klimtorens zijn af. De schommels hangen en de scharnieren voor de wippen worden gelast. We krijgen - eindelijk! - de juiste stalen buizen binnen en de jongens gaan snel aan het werk om ze op maat te zagen.

Het net voor het grote klimrek wordt geweven en het resultaat is zelfs beter dan verwacht. Stevig en kleurrijk. Ook de olifant en de leeuw krijgen wat kleur op hun houten voorkomen en geintrigeerd verdringen de medewerkers zich om zich af te vragen waarom de mzungu (blanke) toch houten dieren aan het schilderen is.

Verder verdwijnt er een beitel van de werkvloer maar blijkt ieders neus te bloeden als we proberen deze boven tafel te krijgen. We besluiten het probleem op z'n Afrikaans op te lossen en houden een stemming. Iedere werknemer schrijft anoniem op een papiertje wie hij verdenkt van de diefstal. Het lijken wel Tweede Kamerverkiezingen! We wachten vol spanning de uitslag af...

Week 7
Voor de derde keer worden de verkeerde maat stalen buizen afgeleverd waardoor het werk flink wat vertraging oploopt. Verder breken er boortjes (die toch al moeilijk verkrijgbaar zijn) en worden enkele palen verknald omdat de gaten aan de verkeerde kant worden geboord.

Maar afgezien daarvan hebben we een productieve week. Na al het zware voorbereidende werk zoals het uitzetten van de toestellen, het graven van de gaten, storten van het beton en op maat zagen van de palen beginnen de speeltoestellen nu eindelijk uit de grond te schieten. De resultaten worden zichtbaar voor het oog en het regent complimenten.

De klimtorens zijn zo goed als klaar, het frame voor de schommels staat stevig verankerd en ook de rekstokken zijn er klaar voor. In de kleine gazebo wordt de laatste hand gelegd aan de vloer waarin het populaire spelletje bawo is verwerkt en we vinden twee jongens die een stevig klimnet voor ons kunnen weven. Tot slot maken we enkele rolstoelvriendelijke aanpassingen. Een goede week.

Week 6
Weer een langzame week. Drie begrafenissen in de nabijgelgen dorpen zorgen ervoor dat veel van onze mensen niet aanwezig zijn en het werk blijft liggen. Een van de timmermannen sturen we naar huis met malaria, de andere met kiespijn. Beide krijgen geld voor medicijnen en een bezoek aan de dokter en de volgende dag zijn ze gelukkig weer aanwezig.

Om het moreel hoog te houden, kopen we 2,5 kilo geit op de markt en geven dat op zaterdagochtend aan de jongens. Een van hen heeft de taak dagelijks voor iedereen maispap (nsima) te bereiden voor de lunch, een arbeidsintensief kookgebeuren waar hij bijna de hele ochtend aan kwijt is, en het vooruitzicht op een stoofpotje met geit stemt iedereen vrolijk.

Gemma hanteert zelf de zaag en boormachine en krijgt daarmee zowel lachers als oprechte verbazing op haar hand. Maar de verbazing is aan ons als blijkt dat enkele van de mensen niet weten wat een wip is en we het concept uitleggen zonder een blijk van herkenning op hun ernstige, zwarte gezichten te toveren. Dan realiseren we ons pas echt wat een luxe zo'n speeltuin is, in Afrika krijgt Maslows piramide toch een heel andere betekenis.

Week 5
Warm warm warm. In de brandende zon werken de jongens zo hard als ze kunnen, maar de voortgang is tergend langzaam. De kleine gazebo is bijna af, de gaten voor de rekstokken zijn gegraven en er is een begin gemaakt met de wip. De twee klimtorens beginnen zelfs al op het plaatje te lijken en speels hangen de timmermannen af en toe aan hun eigen constructie.

Maar de temperaturen lopen zo hoog op dat het buiten nauwelijks uit te houden is. In de schaduw geeft de thermometer 45 graden aan terwijl de jongens gaten graven in de brandende zon. Zaterdag blijkt het dak van de kleine gazebo, waar de bordspellen komen, schots en scheef te liggen. Eraf en opnieuw doen. Weer scheef. Weer opnieuw doen. De twee nieuwe timmermannen komen niet opdagen en een belangrijk stuk gereedschap is plots kwijtgeraakt. Volgende week beter?!

Week 4
Alle palen zijn binnen. Samen met de werkers legt Niels ze op stapeltjes, per toestel. De eerste timmerman is begonnen, hij grijnst grote tandenloze grijnzen en heeft een halo van afrohaar om zijn hoofd. Enkele van de spullen die afgelopen weekend zijn afgeleverd, zijn per ongeluk gebruikt voor andere projecten. Zucht. Opnieuw bestellen dus en deze keer zorgen dat we het direct confisceren zodra het binnenkomt.

We printen alle bouwtekeningen en nieten ze op een groot houten bord dat we 's morgens op de bouwgrond zetten. Goed voor de beeldvorming en om de specificaties erop na te slaan. De werkers kijken hun ogen uit, zoiets hebben ze nog nooit gezien! Ze hadden nog niet eens door dat ze een speeltuin aan het bouwen waren...

Met spijkers, touwtjes en een geïmproviseerde loodlijn worden de twee klimtorens uitgezet. Ongelooflijk, ik heb nog geen electrisch apparaat gezien sinds we zijn begonnen en toch lijkt alles - ondanks de licht aflopende grond - loodrecht te staan. Maar we moeten er continu met onze neus op blijven staan om te voorkomen dat artistieke vrijheden de loop nemen met onze eigen planning. Onze hoop dit project binnen drie weken af te ronden, staat duidelijk op losse schroeven.

Op de valreep van het weekend krijgen we nog een heerlijk compliment als Ben, één van de technische mensen, ons komt vertellen dat hij zo blij is met ons plan. Dat het een prachtige herinnering zal zijn aan onze tijd hier en dat hij wilde dat ie nog ie een kind was, zodat ie elke dag kon komen spelen. Prima begin van onze vrije zaterdagmiddag.

Week 3
Weer winkelen in Blantyre. Deze keer bestellingen geplaatst voor diverse materialen en een bezoekje gebracht aan houtfabriek WICO. Hier kunnen we mooie, rechte palen kopen - tot wel 6 meter lengte - die getanaliseerd zijn zodat het langer duurt voordat termieten onze speeltuin tot feestmaal transformeren. Duurder, maar duurzamer. Inmiddels is een begin gemaakt om de grond te egaliseren, geulen te graven en cement te storten. Niels maakt gedetailleerde bouwtekeningen en ik heb m'n schildertenue aangetrokken om enkele houten borden in de grondverf te zetten. De bestelde verf, schroeven en touwen worden afgeleverd. Zaterdagochtend zijn de funderingen van het hinkelpad en de bordspellen een feit. Er blijft geld binnenkomen.

Week 2
Met behulp van internet en enkele goede adviezen uit Nederland leggen we de laatste hand aan de ontwerpen van de speeltoestellen en maken een breakdown van materialen en kosten. Zoals altijd kosten spontane ideeën - eenmaal op papier gezet - meer tijd en geld dan wanneer ze in gedachten ontspruiten. Maar niet getreurd, ieders enthousiasme is aangewakkerd en we hebben meer geld binnengehaald dan we hadden gehoopt! Een middagje shoppen in Blantyre levert een schat aan informatie op over verkrijgbaarheid van verf, variëteit in bouten en schroeven, minimum afname van stalen buizen en de prijzen van houten palen.

Dinsdag schijnt de zon fel en blaast de hitte als van een hete föhn door het kamp. Twee jonge Malawiërs lijken zich er niets van aan te trekken en zijn twee dagen lang met een grote Afrikaanse panga in de weer om de lokatie van de speeltuin tot open ruimte om te toveren. Nog een dag later hebben Niels en ik de grote lijnen van de speeltoestellen uitgezet en beginnen de nieuwsgierige gezichten van de kinderen vanachter de bosjes te voorschijn te komen.

Week 1
Het geld voor de speeltuin is bij elkaar! Heerlijk om te weten dat zoveel van onze vrienden en familie zo'n groot, gul hart hebben en de meeste hulp blijkt zelfs uit onverwachte hoek te komen. We zijn in het bijzonder verrast door één persoon die spontaan, samen met manlief, het hele bedrag overmaakte zodat de kinderen in Mathiti net zo lekker kunnen spelen als ‘haar twee eigen, heerlijke gezonde jongens'... daar word je wel even sprakeloos van.