- 15 januari 2008 -

Alweer aardig gesetteld en met onze blik op de toekomst gericht, schrijven we negen maanden na thuiskomst een korte nabeschouwing.

Het zijn pas negen maanden, da's de helft van de tijd die we in totaal zijn weggeweest, maar het lijkt een compleet ander leven. Vorig jaar april werden we op Schiphol onthaald door vrienden en familie. Geen huis meer, geen baan en compleet blut maar wel boordevol verhalen, herinneringen, avonturen en bruin verbrand door de Afrikaanse zon. We hebben geen seconde spijt gehad.

Inmiddels hebben we ons door de stapels foto's en souvenirs heengeworsteld en zijn allebei weer lekker aan de slag. Beide voor vier dagen per week, heerlijk, elke woensdag genieten we van onze vrije dag. Niels heeft een hele leuke baan bij Rijkswaterstaat en Gemma werkt als tekstschrijver voor verschillende organisaties, waaronder de CliniClowns. Zo blijft de maatschappelijke kant van de samenleving dus een grote rol spelen in ons leven.

Maar aan onze reis hebben we niet alleen foto's en herinneringen overgehouden, ook ons adressenboekje is volgeschreven. Andere reizigers, ontwikkelingswerkers en natuurlijk enkele locals, we hebben nog regelmatig leuk contact met ze. Mensen van allerlei pluimage die allemaal een eigen kijk hebben op de wereld om ons heen.

Wat verder? Inmiddels wonen we weer in Utrecht en voelen ons daar helemaal thuis. Wat Afrika te bieden heeft aan natuur mist ze vaak in architectuur, dus we halen ons hartje op in de oude binnenstad, op een terrasje aan de mooie grachten of slenterend door de diverse musea. En hoewel we nog zoekende zijn naar een ‘echt’ huis is onze tijdelijke flat knus en huiselijk en hebben we het erg naar onze zin. We hebben gedag gezegd tegen file-stress en overuren, gaan op de fiets naar ons werk en wentelen ons in de luxe van (af)wasmachine en waterbed.

Ook onze LandRover is inmiddels begonnen aan een nieuw avontuur. Samen met haar twee nieuwe baasjes is ze opnieuw vertrokken naar dat wonderlijke continent voor een heuse Droomreis Afrika. Raar hoor, om ‘onze’ auto te zien wegrijden met twee andere mensen achter het stuur! Maar tegelijkertijd ook heel speciaal, zo'n auto is nou eenmaal niet gemaakt voor de Nederlandse snelwegen en we zijn ervan overtuigd dat Taco & Brenda een hele bijzondere tijd tegemoet gaan.

Negen maanden dus, waarin veel veranderd en gebeurd is. En ook voor ons dient zich binnenkort een nieuw avontuur aan, zij het van geheel andere orde. Twee kleine voetjes trappelen al vol ongeduld in mijn buik, die inmiddels zo kogelrond is dat de grote dag nu niet lang meer op zich zal laten wachten. Wij hebben niet alleen veel moois om op terug te kijken, maar minstens zoveel moois om naar uit te kijken...