- 20 februari 2007 -

Zelden heb ik zoveel reacties gekregen op een weblog als op Heimwee. Hartverwarmende mailtjes en bemoedigende sms'jes vol lieve, relativerende woorden waarmee wij nuchtere Nederlanders elkaar een hart onder de riem steken. Geniet er maar van nu het nog kan! Thuis is ook niet alles. Wedden dat je na één week al terug verlangt naar Afrika?! Deze bemoedigende woorden zijn precies de troost die ik nodig heb en precies de reden waarom ik terug wil naar jullie, de mensen die me het dierbaarst zijn.

En dan - volgens echt Nederlandse traditie - borduren jullie digitale pleisters voort over alles wat er fout is aan ons kleine kikkerlandje. Het is maar saai. Elke dag op kantoor is hetzelfde. Er staan files. Het is rotweer. Alles is zo vreselijk duur geworden en de sociale voorzieningen kalven steeds verder af. En we hebben het druk druk druk. Arme zielen.

Wanneer wij in Zuid-Afrika naar de supermarkt gaan, laten we de auto achter in het beheer van een parkeerwacht. Hij is zeker 70 jaar oud en heeft geen pensioen. Hij moet gewoon werken tot de dag dat zijn tijd is gekomen om naar betere oorden te vertrekken.

In Zimbabwe plegen veel oudere mensen zelfmoord omdat na een leven lang werken en sparen hun centjes niets meer waard blijken te zijn. De inflatie is zo buiten proportioneel dat gezinnen onvoldoende middelen hebben om eten te kopen en zich niets meer dan hondevoer kunnen veroorloven.

Iedere moeder in dit continent kent het hartverscheurende verdriet dat gepaard gaat met de begrafenis van minstens één van haar kinderen. Dat is geen uitzondering, dat is regel. Kinderen gaan hier dood aan ziektes waar wij medicijnen en vaccinaties voor beschikbaar hebben. En dan is er HIV/AIDS. Het aantal doodskisten dat aan de kant van de weg in elkaar getimmerd wordt, is niet te tellen. Elke dag ontwricht deze ziekte gezinnen, maakt kinderen ouderloos en de economische druk op de samenleving ondraagbaar.

Ik zie een jongen van 16 met een mitrailleur zwaaien. Ik zie veel te veel kinderen in een werelddeel waar onvoldoende voedsel is, allemaal op blote voetjes, met opgezwollen buikjes en permanente snotneusjes. Ik hoor iemand aan het hek van de lodge rammelen en smeken om een baan. In Tanzania volgen kinderen slechts vier jaar lager onderwijs, maar er zijn geen leraren, geen schriftjes, geen pennen. Een oude man komt huilend naar ons toe, een doktersprescriptie in zijn magere hand, omdat hij de medicijnen voor z'n kind niet kan betalen.

Dus ik maak een deal met jullie. Wij zullen genieten van Afrika, elke minuut, elke seconde die ons hier nog rest. Op één voorwaarde. Jullie zullen genieten van alles wat je hebt. Elke minuut, elke seconde die je doorbrengt met het vullen van de koelkast, het gemak waarmee je een paracetamol uit de strip drukt en het feit dat we genoeg geld verdienen om de wereld te bereizen en onze kinderen naar judo en balletles te laten gaan. Maak je agenda leeg voor één avond, trek een fles wijn open en toost met goede vrienden op het leven dat we leiden. Geniet, dan doen wij dat ook.