- 14 januari 2007 -

Midden in de Namibische woestijn, gelegen tussen Sossuvlei en Swakupmund, ligt het dorp Solitaire. Eigenlijk mag het de naam dorp niet eens hebben, want meer dan een tankstation, een café, een winkel en ‘n handjevol huizen is er niet. En toch is Solitaire wereldberoemd. Dagelijks stoppen hier hordes toeristen, want zo midden in de woestijn is het altijd makkelijk om even te tanken of van de toilet gebruik te maken. Maar er is nog 'n reden. In Solitaire wordt namelijk de lekkerste appeltaart van Afrika gebakken. Zegt men. Nou, dat willen wij ook wel eens proeven.

Het enige winkeltje dat Solitaire rijk is, is gesitueerd naast het enige tankstation en geen enkel reclamebord of uithangbord wijst erop dat hier, in dit stoffige gehucht, iets tongstrelends wordt gebakken. Maar we volgen onze neus en nemen plaats aan een typisch Afrikaans ammeublement van plastic tuinstoelen en dito tafel – beplakt met plastic bloemetjesfolie en beduimeld door de vele gasten - en krijgen onze appeltaart geserveerd op een papieren bordje met 'n kromme lepel. De winkel heeft iets weg van een oude schuur waar een paar koelkasten zijn aangesloten en we mogen zelf een drankje pakken. Afrekenen komt straks wel. En terwijl we ons de appeltaart goed laten smaken, kijken we geïnteresseerd rond.

Behalve appeltaart wordt er ook Rexona, suiker, tweedehands boeken, tampons en witte kool verkocht. De prijzen van het assortiment staan, vervaagd door de zon, op een stuk karton gekrabbeld, een thermosfles koffie staat op de toonbank naast een stapel kopjes met afgebroken oren. Wat heerlijk typisch Afrikaans. Geen moderne binnenhuisarchitectuur, geen pretenties, geen frivole accessoires, alleen een allegaartje van hetgeen de eigenaar kon krijgen en een hartelijke glimlach. En natuurlijk een niet te zuinig stuk vers gebakken appeltaart. Heerlijk.