- 1 januari 2007 -

Meestal slapen wij rond 20:00 uur. Omdat de zon dan onder is, omdat we moe zijn of omdat het lichaam van een reiziger nou eenmaal graag met de kippen op stok gaat. Maarja, het is oudjaarsavond en dus proberen we ons groot te houden en wakker te blijven tot 24:00 uur. We zijn in het noorden van Namibië, in een lodge ver van de bewoonde wereld, gelegen op de oever van de Kunene rivier. Aan de overkant ligt Angola.

De avond begint rustig, een drankje op het terras, een hapje, een zachte bries over de rivier en door onze haren. Flikkerende olielampjes verlichten het geheel. Maar iedereen lijkt in gesprek met z'n eigen gezelschap, z'n eigen tafeltje, z'n eigen groep. En om 22:00 uur vragen we ons – al gapend - af waarom we eigenlijk de moeite nemen om op te blijven? Wat ons betreft kan het vandaag ook woensdag 9 maart zijn. Of ergens in september. Het besef van tijd en datum hebben al lang achter ons gelaten. Om toch een poging te doen, verhuizen we van terras naar de bar, sfeervol verlicht met tl-buizen. Iemand heeft een toga aangetrokken en draagt een krans van laurier op z'n hoofd. Een ander heeft z'n gezicht zilver geschminkt en draagt een onderbroek over z'n spijkerbroek. Een derde heeft z'n haren getoupeerd, zilver gespoten en in kleine staartjes gebonden. Het blijkt het personeel te zijn, blanke Zuid-Afrikanen, en wanneer met een ferme hand de fles pomfelmüssenschnapps op de bar wordt gezet, lijkt het toch nog een bijzondere avond te worden.

Na de ijskoude pomfelmüssenschnapps volgt al snel de warme apfelschnapps . En slammers met whiskey en soda. Een shot Jagermeister iemand? CD's volgen elkaar in razend tempo op, geen enkel nummer wordt volledig gedraaid. Van Metallica tot de Zuid-Afrikaanse Frans Bauer, ze krijgen allemaal een paar seconden de kans hun stemgeluid te laten horen voordat een hoofdschuddende collega de muziekinstallatie onder handen neemt. Deze kakofonie van ritmes en stijlen weerhoudt de feestgangers er echter niet van om vrolijk en vol improvisatie de cha-cha-cha en de lambada te dansen. En al ruim vóór 24:00 uur is het personeel zo dronken dat het feest volledig uit de hand lijkt te lopen.

Iemand vindt een fles stroop en schenkt deze leeg boven het hoofd van z'n collega. Als reactie vindt de inhoud van een glas water z'n weg naar de schenker, die vervolgens een indrukwekkend arsenaal aan guerillatechnieken uit de kast haalt om de nattigheid te ontwijken. Hij komt terug met een waterpistool en opent het vuur op iedereen die niet op tijd wegduikt. Z'n collega vult alvast een champagne-emmer met ijsblokjes. En dan is het 24:00 uur! En exact op het moment dat Niels en ik elkaar gelukkg nieuwjaar wensen, blijkt de vuurlinie zich in onze richting te hebben verplaatst en verwelkomt een volle emmer water ons in het nieuwe jaar.

En zo gaat de strijd nog even door. Wat begon met één simpel waterpistooltje eindigt met zeven volwaardige waterkanonnen. Iemand trekt z'n broek naar beneden en laat de inhoud aan het joelende publiek zien. Ik zie iemand ijsblokjes uit z'n onderbroek vissen, de toga loopt kleerscheuren op, de lauwerkrans verwisselt van eigenaar, glazen sneuvelen in het feestgedruis en uitgelopen make-up geeft de eigenaar het uiterlijk van dracula. Om 02:00 uur houden wij het voor gezien en laten dit zooitje ongeregeld voor wat het is. Happy new year!