- 16 december 2006 -

Al reizende door Botswana worden we getrakteerd op een merkwaardig landschap, droog en dor maar tegelijkertijd vruchtbaar, groen en vol verborgen poeltjes. In het noorden van Botswana zijn Chobe National Park en Moremi Game Reserve de grootste trekpleisters. En als bij de naam Moremi geen belletjes gaan rinkelen, misschien klinkt de Okavango Delta je dan bekender in de oren. Moremi is het beschermde gedeelte van deze uitgestrekte oase, het enige gedeelte van Botswana waar het gehele jaar water te vinden is.

Beide parken bestaan uit meanderende watertjes, rietkragen en drassige weilanden. Kleine zanderige eilandjes en moerasachtige open stukken worden met elkaar verbonden door smalle zandpaadjes en verdronken bomen. Uit de dichte begroeiing komt af en toe een olifant gewandeld, op de grasvlakten aan de oever van de Chobe rivier grazen sables, pukus en gnoes. De lagunes bieden volop nestmogelijkheden voor de vele watervogels.

Dan trekt een kluwen gieren onze aandacht. Luid krijsend en wapperend met hun sterke vleugels zijn ze in groten getale bijeen gekomen op de oever van de rivier. De drukte lijkt zich te concentreren op een grijze rots. Of kijken we naar het achterwerk van een buffel? Nieuwsgierig naderen we de roofzuchtige vogels en zien al snel dat het middelpunt van de aandacht een dode, nog maar net neergezegen olifant is. Z'n zachte buik is opengereten en de ingewanden worden naar buiten getrokken. Er wordt gevochten om het lekkerste vlees, om het beste plekje aan deze feesttafel. De grote kale koppen verdwijnen in de gapende wond en komen, enkele seconden later, gedrenkt in bloed en andere vloeistoffen weer naar buiten. Het is afschuwelijk maar fascinerend schouwspel.

In het tweede aangrijpende spektakel die dag speelt opnieuw een dode olifant de hoofdrol. Deze is echter al lange tijd dood, schoongegeten door de aaseters, het witte karkas verbleekt door de zon en de restjes grijze huid stijf als een leren zadel. Vanachter de bosjes betreedt een tweede olifant aarzelend het toneel, een stapje naar voren. Weer een stapje naar voren. Z'n kop scheef, z'n slurf volgt langzaam de contouren van zijn vroegere maatje. Aftastend, onzeker. Zeker een kwartier kijken we geboeid toe hoe deze enorme dikhuid afscheid neemt, een rondje rondom het kadaver kuiert, het respectvol besnuffelt en bevoelt. Zijn kop een beetje gebogen, heft hij zelfs zijn voorpoot twijfelend van de grond om z'n oude vriend voorzichtig een duwtje te geven. Zo menselijk. Zo emotioneel. De laatste eer bewijzen, is een gewichtige zaak.

PS. Chobe en Moremi bieden ook levende dieren hoor!!