- 12 december 2006 -

Links begint het water wild te worden, rimpels veranderen langzaam in een stroomversnelling die ons meeneemt, de zwarte rotsen in het rivierdal lijken zilver zoals ze schitteren in het felle zonlicht. De rivier wordt wilder en dirigeert ons naar het midden waar het water ongegeneerd kolkt en schuimt. Forward! Forward! De stem van onze captain komt nauwelijk boven het geraas uit. We peddelen machteloos tegen de sterke stroming maar de natuur krijgt de overhand. De machtige Zambezi draait, dondert en wervelt. Dan slaat de raft om en worden we gevangen door het zwarte water.

Rivieren heb je in alle gradaties en de Zambezi is - volgens een universele classificatie – een van de wildste. Klasse 5. Raften op de Zambezi is een begrip voor adrenaline junkies en wij hebben besloten de riviergod Nyami Nyami te tarten door in een rubberen bootje te trachten haar wilde water te bedwingen.

Spetters en golven aan alle kanten, peddels en mensen in oranje reddingsvesten vliegen door de lucht. Ik kan niet omhoog. Andermans benen, of voeten, houden me onder water. Enkele meters opzij kom ik proestend boven, gevangen in het schemergeel van de boot die nog steeds op z'n kop lig. Ik zwem snel onder de boot uit, weg uit die claustrofobische ruimte, en iemand trekt aan m'n schouder. Het water is zo wild dat het het moeite kost om m'n hoofd boven water te houden. Ik zie Niels die zijn peddel naar me uitsteekt maar ik registreer even niets behalve de zuurstof die m'n longen binnendringt. Dan hijst iemand me snel de raft in die inmiddels in rustiger water terecht is gekomen. Iedereen is weer veilig aan boord, happend naar adem maar ongedeerd. Lang de tijd om bij te komen hebben we echter niet, de volgende stroomversnelling komt eraan.

De volgende golf grijpt de boot vast en neemt ons enkele meters hoog de lucht in om ons vervolgens te laten zweven over de kolkende diepte. Op onze knieën zitten we op de bodem van de raft, houden ons vast aan het touw dat aan de zijkant bevestigd is en kijken hoe de machtige golven met ons spelen, besluiten ons genadeloos te verzwelgen of ons heelhuids uit te spugen en verder te laten gaan met de stroom. We zweven, de raft is overgeleverd aan de natuur, aan de elementen. En dan komt de euforie, we slaan niet om maar komen met een ruwe smak terug op het water. Iedereen joelt, schreeuwt en wil meer, meer! Een grote grijns op ieders gezicht.

Vol trots en adrenaline bedwingen we de 23 acceleraties met namen als The 3 Ugly Sisters, The Boiling Pot, Gullivers Travels en The Afternoon Showers. De Zambezi gaat in overdrive, fast forward. De volgende ochtend hebben we stijve armen van het peddelen, spierpijn in onze benen van het proberen in de boot te blijven. Maar dat geeft niets, wij hebben geraft op de Zambezi. Dr. Livingstone zou trots op ons zijn!