- 8 november 2006 -

De ballonnen wapperen vrolijk in de zachte bries. De kinderen staan ongeduldig te trappelen en de nieuwe speeltoestellen schitteren in de zon. Vandaag is de opening van de speeltuin en niemand heeft deze dag een trotsere blik in z'n ogen dan wij...

Geboren uit irritatie, ontstaan als speelse gedachtenkronkel en voorzichtig ingeschat op drie weken werk met vijf mensen en 500 euro blijkt vandaag uitgegroeid tot een prachtig project waar we tien weken fulltime met 17 mensen aan hebben gewerkt. Er zijn 186 palen in de grond geslagen en meer dan twintig liter verf, 420 bouten en moeren, ruim 60 meter touw en vele kilo's cement, stenen en zand gebruikt. En niet te vergeten honderden liters water gedronken en duizenden druppels zweet uit onze poriën gegutst.

Afgelopen woensdag was het dan zover... na al die weken bouwen, timmeren en zagen werd de speeltuin in Mathiti geopend. Wat een feest! Er waren ballonnen, teilen vol ranja waar de kids naar hartelust uit konden scheppen en natuurlijk chipjes.

De feestelijkheden begonnen met het opruimen van het kamp, want het vele zwerfvuil heeft tenslotte aan de wieg gestaan van wat vandaag een prachtige speeltuin is. Gewillig lopen de kinderen in groepjes achter ons aan en - tot ieders verbazing – worden enthousiast alle papiertjes, plastic en flesjes uit de struiken gevist en in de grote grijze vuilniszakken gedaan. Na een kort sprookje over twee bijzondere vriendjes, een olifant en een leeuw, die geen nsima lusten maar vééél liever afval eten, word het huisvuil uit acht propvolle vuilniszakken aandachtig gevoerd aan de twee houten dieren die een nieuw huis hebben gevonden bij de afvalkuil van Mathiti.

En daarna spelen, wat een heerlijk gezicht! Klauterende peuters en hinkelende meiden, allemaal lachend en glunderend. Het was dringen bij de wip, de schommels werden hoger en hoger geduwd en de hilariteit bij de rekstokken was groot. Als je je leven lang alleen met zelfgemaakte knikkers hebt gespeeld, blijkt een koprol nog niet zo eenvoudig! De stoerste jongens klimmen hoog in de torens en laten zien dat ze vliegensvlug naar de overkant kunnen zwaaien. En zelfs de vaders en moeders gieren van de pret, want ook zij hebben nog nooit op een schommel gezeten.

Zonder jullie had die schommel er nooit gehangen, was die klimtoren er nooit gekomen en zouden deze kids nooit zoveel plezier hebben. Zittend op de klimtoren en uitkijkend op de speeltuin prijzen we ons gelukkig met de vele vrienden en familie die hun steentje hebben bijgedragen en ons de kans hebben gegeven te doen wat ons hart ons ingaf. Van alle projecten die we in ons jonge leven tot een goed einde hebben gebracht, heeft de speeltuin in Mathiti een waardevol en warm plekje in ons hart gekregen. Want voor al deze kinderen werd de wereld vandaag een beetje mooier...