- 13 oktober 2006 -

Er zijn van die verhalen die het niet tot een weblog maken. Een onverwachte vraag, een lachwekkende situatie of gewoon een raar moment. Net niet genoeg om een heel verhaal omheen te schrijven, maar te leuk om te vergeten. Afrika zit vol met dit soort kleine anekdotes.

Zoals vorige week toen de timmerman ons aarzelend benaderde, z'n hoed afnam en vroeg of hij ons even kon spreken. Want kijk, zie je, luister, stottert hij zenuwachtig. Hij werkt nu al enkele weken voor ons en daardoor zijn er thuis wat praktische problemen ontstaan. Thuis heeft hij een klein stukje land waar mais verbouwd wordt. En in deze droge tijden moet het land geïrrigeerd worden. En onze timmerman blijkt zeker niet dom, hij heeft een heel ingenieus irrigeersysteem aangelegd waarbij een kleine generator het land besproeit. De generator wordt aangedreven door een fiets en dagelijks fietst hij vrolijk tot het mais er weer fris bijstaat. Maar een leven als werkzaam burger blijkt problemen op te leveren die hij daarvoor niet kende, want nu hij geen tijd meer heeft om te fietsen, staat het mais te verdorren. Of we hem 300 kwacha kunnen lenen zodat hij diesel kan kopen voor z'n generator. Microkrediet op z'n best. En we grinniken nog lang na bij het beeld van onze timmerman op z'n fiets.

Of de keer dat we het keukenkastje opentrokken en daar tot onze verbazing een kip aantroffen tussen de koffiekopjes. Later bleek dat de kok 's middags geen tijd had gehad om het beest te slachten en daarom een slimme truc had bedacht om ervoor te zorgen dat ze niet verliep. Touwtje aan een van de pootjes en vastknopen aan iets solide. Maar ja, als je in een keuken werkt, waar vindt je dan iets solide? De oplossing werd gevonden in een mooie, ouderwetse gietijzeren ketel op kromme pootjes. En omdat de ketel in het keukenkastje stond, verdween de kip ook in het keukenkastje. Waar ze ons in het halfdonker een hartverzakking bezorgde.

En dan de bruiloft waar we vorige week waren. Prachtig uitgedost stonden de bruid en haar kersverse echtgenoot in het middelpunt van belangstelling. De bruiloft was tot in de puntjes geregeld, compleet met bruidsmeisjes en -jonkers, een batterij ceremoniemeesters en iemand die verantwoordelijk was voor de opstelling van de stoelen, de zogenaamde 'chair person'. In Malawi is het traditie om het gelukkige bruidspaar geld toe te werpen om ze een goede start te geven. Dansend en zingend komen de gasten naar voren en strooien rijkelijk met biljetten van 5, 10 of 20 kwacha. Urenlang gaat dit zo door, dus een flinke stapel geld is gewenst. Heeft u alleen groot geld bij u? Geen probleem, links in de hoek zit een van de ceremoniemeesters fulltime geld te wisselen. Alleen de moeder van de bruidegom had geen tijd om van de festiviteiten te genieten. Het geld moest geteld worden, want hoe hoger de opbrengst, hoe meer status de familie ten eer valt. En dus kroop ze, getogen in donkerblauw mantelpakje, zwarte panties en hoge hakken en 'n statig hoedje stevig op haar zwarte krullen gedrukt, op handen en knieën tussen de dansende menigte door om naarstig alle biljetten te verzamelen. Status is een gewild iets in Afrika. Dat moet je grijpen zodra je de kans krijgt.

En zo hebben deze anekdotes het toch gebracht tot een nieuwe weblog. Zoals ik inmiddels tientallen weblogs heb volgepend met belevenissen die ons nog vele jaren aan het lachen zullen brengen. De moraal van het verhaal? Afrikaanse logica verbaast, relativeert en geeft je moed. Want ondanks de ellende die we hier zien, kun je niet anders dan van dit continent houden.