- 10 mei 2006 -

Het groepje overlanders in Afrika is klein, het groepje dat Centraal Afrika aandoet nog kleiner. En dus kennen we elkaar allemaal. Is het niet van gezicht, dan is het van website of e-mail. Zo corresponderen we al enkele maanden met Tom en Janey, een Engels stel, dat samen met twee Belgen en een Ghanees/Canadees stel vlak voor ons zaten.

En om onze problemen met het Angolese visum wat te relativeren, volgt hier hun verhaal in een notendop... Het eerste gedeelte komt overeen met het onze, diverse malen door de ambassades van Angola van het kastje naar de muur gestuurd zonder een stap verder te komen. Uiteindelijk, door frustatie, geld– of tijdnood, hebben ze op hun 1e Angolese visum, reeds verlopen vanwege de reis door Cabinda, de Single Entry veranderd in een Multiple Entry. Kwestie van de 1 veranderen in een 2.

Alleen, en dat wisten zij niet, de Angolezen geven geen Multiple Entry visa uit. En bij de grens wisten ze dat wel... Dus direct door de mand gevallen en na enkele uren flink aan de tand gevoeld te zijn door de politie aldaar, zijn ze het land weer uitgezet. Zelfs $600 onder de tafel mocht niet baten.

De autoriteiten waarschuwen inmiddels de andere grensovergangen en bellen de ambassade, die dreigt vervolgens hun paspoorten in te nemen en ze gevangen te zetten vanwege valsheid in geschrifte, waarna ze, enigszins radeloos, richting Kinshasa zijn vertrokken.

Daar aangekomen vragen ze nieuwe paspoorten en daarna nieuwe visa voor DRC (Congo Zaïre) aan. Nieuwe ronde, nieuwe kansen, nietwaar? En zo zaten, op de dag dat wij bij de ambassade aankwamen, Tom en Janey met knikkende knietjes en angstzweet op hun voorhoofd naast ons in de wachtkamer. Al drie weken in Kinshasa en bang dat ze op een zwarte lijst staan, hebben ze weinig hoop om via Angola door te kunnen reizen naar Zuid Afrika.

Twee dagen eerder. In Matadi belt de consul - in ons bijzijn en enigszins gegeneerd omdat er geen visumstickers meer zijn - de ambassade in Kinshasa met het verzoek ons met spoed van een visum te voorzien. En omdat niet geschoten altijd mis is, schuiven we de twee paspoorten van Tom en Janey op onze stapel en krijgen we twee uur later - in plaats van de gebruikelijke twee dagen - en zonder vervelende vragen, zes paspoorten terug. Inclusief visum. Ik heb zelden twee mensen zo opgelucht, uitgelaten en extatisch zien dansen voor de poort van een ambassade.

En zo sluiten Tom, Janey, hun vrolijke viervoeter Alf en de grote gele Unimog waarin ze rijden, zich aan bij ons convooi en zetten we eindelijk koers richting Angola.