- 26 april 2006 -

We verlaten het asfalt en laten Gabon achter ons op een onverharde weg die na verloop van tijd langzaam overgaat in rode aangestampte aarde. De aarde verandert in een slecht begaanbaar zandpad, het zandpad verandert in modder.

De vegetatie is eerst dik begroeid, groen en bergachtig, later weids, heuvelachtig en open. Tropisch woud verandert in weiland, lieflijk gelegen tegen glooiingen in het landschap. De glooiingen veranderen langzaam in diepe valleien, de heuvels begroeid met lage, groene vegetatie en de toppen verborgen in een dichte ochtendnevel. Het uitzicht is werkelijk spectaculair.

Ik kan geen genoeg krijgen van het contrast in kleuren dat de natuur ons biedt, de stoffige donkerrode weggetjes en het weelderige, frisse groen van de vegetatie steken prachtig af tegen de helderblauwe lucht met de witte wolken.

Het kost ons bijna 5 dagen om van Libreville naar Pointe Noire te reizen. De wegen zijn vreselijk slecht, het regent en zand verandert in modder. We ploegen moeizaam verder. We trekken Craig en Charlotte uit de modder, proberen later, tevergeefs, ook een vastgelopen truck los te trekken en overnachten achtereenvolgens bij de nonnetjes, in een klein dorpje naast de waterpomp, omringd door nieuwsgierige, zwarte gezichten, en op de rand van een adembenemend mooie klif waar de stilte nog indrukwekkender is dan het uitzicht.

De dagen zijn vermoeiend, de hele dag in de auto op Afrikaanse wegen, vroeg opstaan om een nog enigszins acceptabele afstand te kunnen overbruggen, het is heet, aan het einde van de dag ben je door elkaar gerammeld, bezweet en heb je pijn in je rug. Lunch slaan we vaak over, het avondeten is een prutje van blikvoer en de douche geïmproviseerd.

Toch gaat er niets boven deze dagen. Een koud biertje is nooit lekkerder dan aan het einde van een lange dag hobbelen in een warme auto. De foto's zijn mooier dan alle andere en het intense gevoel om weer een stukje Afrika getrotseerd te hebben, overheerst.

Want hoe leuk een bruisende stad ook is, hoe goed uitgerust de Westerse supermarkt of hoe helder het luxe zwembad, het kan niet op tegen de kronkelende zandweggetjes met de vergeten dorpjes, de zwaaiende mensen en de gastvrije glimlach. Hobbelweg boven asfalt, avontuur boven comfort. Dit is het échte Afrika-gevoel.