- 15 april 2006 -

Reizen door Afrika betekent een continue stroom tegenstrijdigheden. De schrijnende armoede tegenover de prachtige villas. De vuiligheid en permanente staat van verwaarlozing temidden van de adembenemende natuurgebieden en mooiste koloniale steden. De hitte, de regen, het stof. Stranden, woestijnen en dichtbegroeide jungle. De gastvrijheid en de vijandigheid. Je houdt ervan en je haat 't.

Libreville, een stad die ooit gesticht is door in vrijheid gestelde slaven, lijkt de overtreffende trap van dit alles te zijn. Nog net op het noordelijk halfrond gelegen, is deze stad weids opgezet met brede lanen en moderne gebouwen, helder wit geschilderd, goed onderhouden en met keurig aangelegde gazonnetjes. Het klimaat is tropisch, broeierig heet en vochtig. Grote winkelcentra, kantoorgebouwen met spiegelramen, een levendige boulevard die uitkijkt over de Atlantische oceaan, billboards, stoplichten, rotondes met bloemperken en verkeersborden die je vertellen welke kant je op moet. Als we de kraan opendraaien, komt er warm water uit.

We doen boodschappen bij Hypermarché Mbolo, zwaar boven ons budget maar het is fijn er even rond te lopen. Ze hebben er winkelwagentjes en de bewaking controleert je tas. Zoals we gewend zijn, slepen we onze lege bier- en colaflesjes naar de dichtstbijzijnde cassière maar worden resoluut doorverwezen naar een apart loketje, achter in de winkel, voor statiegeld. Huh? Verbaasd lopen we naar achteren, vinden de emballageband en krijgen keurig een bonnetje in onze handen gedrukt dat vervolgens afgegeven kan worden bij de kassa. De kassa scant automatisch streepjescodes en we kunnen er met de Visa Card betalen.

Mijn oog valt op het rek met eieren. Niet alleen kan ik kiezen uit witte, bruine, mais- of graseieren, maar ze zijn verpakt in een doosje! Zo'n handig kartonnen doosje waar precies 6 eieren in passen! Al 4 maanden krijg ik m'n eieren mee in een plastic zakje...

Waar we in andere winkels alleen konden kiezen uit La Vache Qui Rit, La Vache Qui Rit of La Vache Qui Rit heeft Mbolo een uitgebreide kaasafdeling waar men duidelijk het begrip ‘assortiment' heeft begrepen. Ook onze eigen Nederlandse kaas is overvloedig aanwezig, hoewel niet te betalen, en watertandend hangen we over de toonbank tot we worden weggestuurd. Op de vleesafdeling dragen ze plastic handschoenen en een haarnetje.

Groenten worden verkocht per gewicht. Niet door kleine, koperen gewichtjes te gebruiken die de weegschaal in evenwicht brengen, maar met behulp van electronica wordt nauwkeurig de prijs berekend en spuugt het apparaat wederom een bonnetje uit.

Nog een beetje beduusd stappen we in een taxi als de chauffeur vraagt of ik m'n gordel om wil doen. Da's verplicht, legt ie uit, en voor je eigen veiligheid. Het moet toch niet gekker worden hier in Afrika...